Egzorcyzmy w Biblii

W Starym Testamencie mówi się o szatanie bardzo rzadko. Za to w Nowym Testamencie pojawia się wiele historii i miejsc, gdzie Jezus wyrzuca złe duchy z opętanych i uzdrawia chorych, a następnie zleca tę posługę Swoim uczniom.

 

Praktyki o charakterze egzorcystycznym były znane w religiach pogańskich, jednak często przyjmowały postawę przebłagania złego ducha, okazania mu respektu. Miały one charakter religijny, magiczny lub medyczny. W Starym Testamencie mówi się o szatanie bardzo rzadko, unika tego wszystkiego, co mogłoby sugerować dualizm dobra i zła. Szatan przedstawiany jest jako jeden z aniołów, ale i przeciwnik, oskarżyciel przed Tronem Boga. Walka ze złymi mocami przybiera różne postacie:

  • to oczyszczenie z grzechów poprzez kozła ofiarnego (Kpł 16, 3-27),
  • ochronę przed niszczycielem poprzez skropienie krwią baranka odrzwi (Wj 12, 21-23).
  • trwanie w sprawiedliwości powoduje, że szatan nie władzy nad człowiekiem (Za 3, 2).
  • rytualne egzorcyzmy w Księdze Tobiasza objawione przez anioła (Tb 6, 8; Tb 8, 2).

 

W Nowym Testamencie pojawia się wiele historii i miejsc, gdzie Jezus, a później Apostołowie, wyrzucają złe duchy z opętanych i uzdrawiają chorych. 

 

I Jezus uzdrawia i uwalnia

1. Jezus głosi nadejście królestwa Bożego, uzdrawia i uwalnia od złych duchów. 
Mt 4, 23-25, Łk 6, 17-19

2. Jezus uzdrawia wielu opętanych. Ma to charakter masowy i publiczny.
Mt 8, 16 , Mk 1, 32-39

3. Wyrzucane złe duchy posiadają wiedzę o Jezusie.
Łk 4, 33-37, Mk 1, 23-28

4. Jezus uwalnia opętanych i zmusza złe duchy, by weszły w świnie. Opętanie może mieć charakter mnogi – w człowieku może przebywać kilka złych duchów.
Mt 8, 28-34, Mk 5, 1-20, Łk 8, 26-39

5. Jezus wyrzucił siedem złych duchów z Marii Magdaleny.
Mk 16, 9

6. Jezus wyrzuca złego ducha z córki poganki na odległość.
Mk 7, 24-30, Mt 15, 21-28

7. Jezus egzorcyzmuje w szabat – wyrzuca ducha niemocy.
Łk 13, 10-13

8. Jezus kontynuuje uzdrawiane i uwalnianie mimo groźby śmierci.
Łk 13, 31-32

9. Jezus wyrzuca złego ducha z niemego, który wtedy odzyskuje mowę. Zostaje oskarżony przez faryzeuszów, że uczynił to mocą Belzebuba.
Mt 9, 32-38, Mk 3, 20-27.

10. Jezus wyrzuca złego ducha, który jest sprawcą ślepoty i niemoty. Mówi, że wyrzuca złe duchy mocą Ducha Bożego.
Mt 12, 22-30 

11. Wyrzucanie złych duchów jest znakiem nadejścia królestwa Bożego.
Łk 11, 14-20, Łk 7,18-23

II Uczniowie Jezusa uwalniają od złych duchów

1. Dwunastu Apostołów wezwanych przez Jezusa do wyrzucania złych duchów. 
Mt 10, 1-8, Łk 9, 1, Mk 3,14-19, Mk 6, 7

2. Uczniowie Jezusa uwalniają i uzdrawiają.
Łk 10,17-20

3. Egzorcyzmy uczniów nie zawsze kończą się powodzeniem – niektóre złe duchy wyrzuca się modlitwą i postem. Posługa uwalniania wymaga wiedzy, rozeznania i ascezy. 
Łk 9, 37-43, Mk 9, 14-29

4. Jezus po Zmartwychwstaniu zleca Apostołom dalsze uwalnianie od złych duchów
Mk 16,15-18

5. Posługa uwalniania jest kontynuowania po Zmartwychwstaniu Jezusa.
Mk 6, 12-13

6. Uwalnianie przez Apostołów ma charakter powszechny i publiczny.
Dz 5, 16

7. Apostołowie uzdrawiają i uwalniają od złych duchów, co ludzie uznają za prawdziwość wiary.
Dz 5, 12-16

8. Św. Piotr uczy, że Jezus przyszedł uwalniać od władzy diabła.
Dz 10, 38

9. Do posługi uwalniania włączają się inni chrześcijanie, jak św. Paweł.  Św. Paweł wyrzuca złego ducha z niewolnicy, który wróżył i przynosił dochód jej panom.
Dz  16, 16-24

10. Nawet chusty i przepaski od św. Pawła kładziono na chorych, co powoduje uzdrowienie i uwolnienie od złych duchów.
Dz 19, 11

11. Filip wyzuca złe duchy w Samarii
Dz 8, 6-7

III Warunki uwolnienia

1. Jezus mówi, że po uwolnieniu od złego ducha człowiek musi oczyścić duszę z grzechu, inaczej zły duch może wrócić z innymi i uczynić stan człowieka jeszcze gorszym.
Mt 12, 43-45, Łk 11, 24-26

2. Jezus wyrzucając złego ducha podkreśla wagę wiary w uwolnieniu.
Mt 15, 21-28, Mk 7, 24-30

Strony: Pierwsza | 1 | 2 | 3 | … | Nast. → | Ostatnia | Jedna strona