Wskazania do modlitwy o uwolnienie. Kiedy stosować?

Modlitwy takie jak „Modlitwa Leona XIII – Święty Michale Archaniele, broń nas w walce…„, „Dostojna Królowo Niebios” i inne, które są umieszczone na tej stronie, będące modlitwami o uwolnienie (nie egzorcyzmami prostymi), służą do indywidualnego odmawiania (pełnej wersji modlitwy Leona XIII nie wolno odmawiać świeckim, patrz odpowiedni artykuł). W połączeniu z żywą wiarą, są skuteczną obroną przeciwko pokusom lub innym atakom złego ducha.

Modlitwa o uwolnienie jest rodzajem modlitwy wstawienniczej. Ma zastosowanie, gdy dana osoba jest w jakiś sposób uwikłana w złe praktyki (szczególnie satanistyczne, okultystyczne, spirytystyczne), lub doświadcza nękania ze strony złego ducha. Taka modlitwa jest prowadzona pod przewodnictwem kapłana lub diakona. Posługują nią zazwyczaj kapłani egzorcyści oraz kapłani w poważnych wspólnotach charyzmatycznych, ewangelizacyjnych. Jednak przypadki opętania wymagają koniecznie egzorcyzmu, pod przewodnictwem kapłana egzorcysty mianowanego przez biskupa.

Źródłem takich problemów, czy też zniewoleń są grzechy przeciwko I przykazaniu, wtedy kiedy człowiek przez swoje czyny lub postawę, zaprzecza wierze, że jest jeden Bóg, który objawił się nam w swoim Synu Jezusie Chrystusie i że ten Jezus jest naszym jedynym Panem i Zbawicielem. Dzieje się tak wówczas gdy człowiek zwraca się w tę stronę, gdzie nie ma Boga a jest inne stworzenie (zły duch) lub jakiś przedmiot, które mają coś dawać człowiekowi. W taki właśnie sposób furtka dla złego staje się otwarta, a jego nie trzeba zapraszać, ponieważ sam wciska się jak tylko potrafi przez najmniejsze otwarte furtki..

Trzeba być świadomym, że demon jest kłamcą i zabójcą, zieje ogromną nienawiścią do człowieka i zrobi wszystko oraz wykorzysta każdą okazję, najmniejszą szczelinę tolerancji dla zła, aby go zniszczyć poprzez kłamstwo, które zabija duchowo oraz zabójstwo, które może zabić ciało. Przy tym zawsze podaje się za anioła światłości, pod pozorem dobra łapie w sidła zniewolenia, a potem przystępuje do całkowitego zniszczenia. Zwykle człowiek w początkowej nieświadomości wybiera w wolnym akcie woli rzeczy złe, obrzydliwe, demoniczne. Poprzez wybór tego zła, demon czuje się zaproszony. Kolejne wolne wybory zła, prowadzą powoli i skutecznie do zniewolenia. Osoby, które zaczynają od słuchania muzyki demonicznej, magicznych praktyk uzdrowicielskich, parapsychologicznych treningów umysłu, tarota, czy też innych, niby świetnych zabaw magiczno-spirytystycznych, z czasem, powoli zagłębiają się w okultyzm i satanizm. Większość domorosłych i innych wróżek kończy w satanizmie. Stopniowo pojawiają się myśli bluźniercze, dziwne problemy, ogromne pragnienie śmierci i samobójstwo. Demon może wiele dać, ale niczego nie daje za darmo i wszystko odbiera. Wielu niegdyś wielkich i bogatych propagatorów satanizmu i innych zwodniczych nauk, umarło w nędzy i zapomnieniu. Za każdym razem, kiedy człowiek popełnia śmiertelny, ciężki grzech, gdy zaczyna igrać ze złem, to wtedy na szalę rzuca najwyższą wartość, skarb i dar-zbawienie wysłużone na Krzyżu przez Jezusa Chrystusa Pana i Zbawiciela. Konsekwencje czynów nie są tylko doczesne na ziemi, ale sięgają znacznie dalej. Tu chodzi o życie wieczne w niebie. Wybierając grzech, współpracujesz z szatanem i decydujesz się na własne potępienie, śmierć, piekło.

Bóg przez usta świętych proroków wielokrotnie ganił naród wybrany za grzechy bałwochwalstwa, ostrzegał i domagał się nawrócenia. Często bałwochwalstwo było porównywane do nierządu i zdrady jedynego Boga. Toteż w Piśmie Świętym, w Starym jak i Nowym Testamencie, znajdujemy liczne perykopy, traktujące o tym zagadnieniu.

„Gdy ty wejdziesz do kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, nie ucz się popełniania tych samych obrzydliwości jak tamte narody. Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary; nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza. Ty całkowicie pozostaniesz przy Panu, Bogu swoim. Te narody bowiem, które ty wydziedziczysz, słuchały wróżbitów i wywołujących umarłych. Lecz tobie nie pozwala na to Pan, Bóg twój.” (Pwt 18,9-14)

„Czyż nie są w jedności z ołtarzem ci, którzy spożywają z ofiar na ołtarzu złożonych? Lecz cóż to znaczy? Czy może jest czymś ofiara złożona bożkom? Albo czy sam bożek jest czymś? Ależ właśnie to, co ofiarują poganie, demonom składają w ofierze, a nie Bogu. Nie chciałbym byście mieli coś wspólnego z demonami. Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów; nie możecie zasiadać przy stole Pana i przy stole demonów.” (1 Kor 10,18-21)

„Jak więc przejęliście naukę o Chrystusie Jezusie jako Panu, tak w Nim postępujcie: zapuśćcie w Niego korzenie i na Nim dalej się budujcie, i umacniajcie się w wierze, jak was nauczono, pełni wdzięczności. Baczcie, aby kto was nie zagarnął w niewolę przez tę filozofię będącą czczym oszustwem, opartą na ludzkiej tylko tradycji, na żywiołach świata, a nie na Chrystusie. W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała, bo zostaliście napełnieni w Nim, który jest Głową wszelkiej Zwierzchności i Władzy.” (Kol 2,6-10)

„Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia, albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach.” (Mt 7,15-20)

„Nie będziecie uprawiać wróżbiarstwa. Nie będziecie uprawiać czarów.” (Kpł 19,26)

„Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani do wróżbitów. Nie będziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich. Ja jestem Pan, Bóg wasz.” (Kpł 19,31)

„Przeciwko każdemu, kto się zwróci do wywołujących duchy albo do wróżbitów, aby uprawiać z nimi nierząd, zwrócę oblicze i wyłączę go spośród jego ludu. Uświęćcie się więc i bądźcie świętymi, bo ja jestem święty. Ja, Pan, Bóg wasz! Będziecie strzec ustaw moich i wykonywać je. Ja jestem Pan, który was uświęca!” (Kpł 20,6-8)

„Trwajże przy twoich zaklęciach i przy mnogich twych czarach, którymi się próżno trudzisz od swej młodości. Może zdołasz odnieść korzyść? Może zdołasz wzbudzić postrach? Masz już dosyć mnóstwa twoich doradców. Niechaj się stawią, by cię ocalić, owi opisywacze nieba, którzy badają gwiazdy, przepowiadają na każdy miesiąc, co ma się z tobą wydarzyć. Oto będą jak źdźbła słomiane, ogień ich spali. Nie uratują własnego życia z mocy płomieni. Nie będą dla ciebie twoi czarownicy, z którymi się próżno trudzisz od młodości. Każdy sobie pójdzie w swoją stronę, nikt cię nie ocali.” (Iz 47,12-15)

„Gdy podniesiesz oczy ku niebu i ujrzysz słońce, księżyc i gwiazdy, i wszystkie zastępy niebios, obyś nie pozwolił się zwieść, nie oddawał im pokłonu i nie służył, bo Pan, Bóg twój, przydzielił je wszystkim narodom pod niebem.” (Pwt 4,19)

„Wróżbiarstwo, przepowiednie z lotu ptaków i marzenia senne są bez wartości, jak urojenia, które tworzy serce rodzącej.” (Syr 34,5)

Stosowne jest również przytoczenie w tym miejscu fragmentów Katechizmu Kościoła Katolickiego.

„Nie będziesz miał cudzych bogów przede Mną!”

2110 Pierwsze przykazanie zabrania oddawania czci innym bogom poza Jedynym Panem, który objawił siebie swojemu ludowi. Zakazuje zabobonu i bezbożności. Zabobon to pewnego rodzaju wynaturzony przerost religijności; bezbożność jest wadą sprzeciwiającą się, przez brak, cnocie religijności.

Zabobon

2111 Zabobon jest wypaczeniem postawy religijnej oraz praktyk, jakie ona nakłada. Może on także dotyczyć kultu, który oddajemy prawdziwemu Bogu, na przykład, gdy przypisuje się jakieś magiczne znaczenie pewnym praktykom, nawet uprawnionym lub koniecznym. Popaść w zabobon Por. Mt 23, 16-22. – oznacza wiązać skuteczność modlitw lub znaków sakramentalnych jedynie z ich wymiarem materialnym, z pominięciem dyspozycji wewnętrznych, jakich one wymagają.

Bałwochwalstwo

2112 Pierwsze przykazanie potępia politeizm. Domaga się od człowieka, by nie wierzył w innych bogów poza Bogiem i nie oddawał czci innym bóstwom poza Jedynym Bogiem. Pismo święte nieustannie przypomina o odrzuceniu „bożków ze srebra i złota, uczynionych rękami ludzkimi”, które „mają usta, ale nie mówią; oczy mają, ale nie widzą…” Te czcze bożki czynią człowieka pustym: „Do nich są podobni ci, którzy je robią, i każdy, który im ufa” (Ps 115, 4-5. 8)Por. Iz 44, 9-20; Jr 10,1-16; Dn 14, 1-30; Ba 6; Mdr 13,1-15,19.. Bóg natomiast jest „Bogiem żywym” (Joz 3,10; Ps 42, 3 i in.), który daje życie i działa w historii.

2113 Bałwochwalstwo nie dotyczy tylko fałszywych kultów pogańskich. Pozostaje stałą pokusą wiary. Polega na ubóstwianiu tego, co nie jest Bogiem. Ma ono miejsce wtedy, gdy człowiek czci i wielbi stworzenie zamiast Boga, bez względu na to, czy chodzi o innych bogów czy o demony (na przykład satanizm), o władzę, przyjemność, rasę, przodków, państwo, pieniądze itd. „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” – mówi Jezus (Mt 6, 24). Wielu męczenników poniosło śmierć za to, że nie oddawało czci „Bestii” Por. Ap 13-14., odmawiając nawet udawania kultu. Bałwochwalstwo odrzuca jedyne panowanie Boga; jest nie do pogodzenia z Boską komunią Por. Ga 5, 20; Ef 5, 5..

2114 Adoracja Jedynego Boga integruje życie ludzkie. Przykazanie adoracji samego Pana czyni człowieka prostym i chroni go przed zupełnym rozbiciem. Bałwochwalstwo jest wypaczeniem wrodzonego zmysłu religijnego człowieka. Bałwochwalcą jest ten, kto „niezniszczalne pojęcie Boga odnosi do wszystkiego, tylko nie do Boga”Orygenes, Contra Celsum, 2, 40..

Wróżbiarstwo i magia

2115 Bóg może objawić przyszłość swoim prorokom lub innym świętym. Jednak właściwa postawa chrześcijańska polega na ufnym powierzeniu się Opatrzności w tym, co dotyczy przyszłości, i na odrzuceniu wszelkiej niezdrowej ciekawości w tym względzie. Nieprzewidywanie może stanowić brak odpowiedzialności.

2116 Należy odrzucić wszystkie formy wróżbiarstwa: odwoływanie się do Szatana lub demonów, przywoływanie zmarłych lub inne praktyki mające rzekomo odsłaniać przyszłość Por. Pwt 18,10; Jr 29, 8.. Korzystanie z horoskopów, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium są przejawami chęci panowania nad czasem, nad historią i wreszcie nad ludźmi, a jednocześnie pragnieniem zjednania sobie ukrytych mocy. Praktyki te są sprzeczne ze czcią i szacunkiem – połączonym z miłującą bojaźnią – które należą się jedynie Bogu.

2117 Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad bliźnim – nawet w celu zapewnienia mu zdrowia – są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności. Praktyki te należy potępić tym bardziej wtedy, gdy towarzyszy im intencja zaszkodzenia drugiemu człowiekowi lub uciekanie się do interwencji demonów. Jest również naganne noszenie amuletów. Spirytyzm często pociąga za sobą praktyki wróżbiarskie lub magiczne. Dlatego Kościół upomina wiernych, by wystrzegali się ich. Uciekanie się do tak zwanych tradycyjnych praktyk medycznych nie usprawiedliwia ani wzywania złych mocy, ani wykorzystywania łatwowierności drugiego człowieka.

Poniżej są wypisane rzeczy lub czynności, których posiadanie albo praktykowanie z mniejszym lub większym zaangażowaniem i świadomością, stanowią zagrożenie dla duszy poprzez otwarcie się na działanie demoniczne. Oczywiście lista może nie być kompletna, ponieważ zagrożenia w dzisiejszych czasach mnożą się szybko.

W pierwszej kolejności uważnie przeczytaj te artykuły:

 

  • Objawy działania złego ducha – Ten artykuł pomoże rozpoznać objawy, które mogą towarzyszyć działaniu złego ducha. Może on rzucić światło na pewne dolegliwości, wynikłe z praktyk wymienionych w artykule 1.

 

Osoby, które uwikłały się w poważniejsze z wymienionych praktyk (szczególnie satanizm, okultyzm, spirytyzm, wróżbiarstwo, magia i tym co jest z nimi związane, kulty bałwochwalcze, religie niechrześcijańskie) niezależnie od tego czy je uprawiały czy też były biernymi odbiorcami albo obserwatorami, czują się zniewolone, doświadczają niewyjaśnionych i dziwnych problemów duchowych np. trudności w modlitwie, myśli bluźniercze podczas modlitwy, awersja do rzeczy poświęconych Bogu, złe samopoczucie w kościele, niechęć do modlitwy i świętych sakramentów, drżenie lub chwianie się w czasie modlitwy, inne zachowania, zwłaszcza natury moralnej i duchowej, które mogą wskazywać na działanie diabła, gwałtowna nienawiść do Boga, do Najświętszego Imienia Jezusa, Najświętszej Maryi Panny i Świętych, do Kościoła, do słowa Bożego, do przedmiotów sakralnych, obrzędów, zwłaszcza sakramentalnych i do świętych obrazów, dziwne problemy zdrowotne (najczęściej związane z głową albo żołądkiem, wykręcanie rąk lub nóg), problemy przypominające chorobę psychiczną ale niepoddające się leczeniu np. skłonność do depresji lub nerwicy, natręctw, natrętnych myśli samobójczych, napady lęku, niepokój, a także dziwne koszmarne sny lub bezsenność, widzenia, słyszenie głosów, w otoczeniu dzieją się dziwne zjawiska mogące być przejawem działania złego (często po zaangażowaniu się w spirytyzm), mają niewytłumaczalne zdolności (niewynikające z predyspozycji intelektualnych lub fizycznych, takie jak wielka, nieproporcjonalna siła fizyczna, mówienie lub rozumienie języków niewyuczonych, wiedza o rzeczach odległych, ukrytych, niewidocznych, czytanie myśli), niebezpodstawnie podejrzewają, że są pod wpływem uroku, powinny zasięgnąć rady Kościoła pod tym względem ponieważ może być im potrzebna, konieczna modlitwa o uwolnienie lub egzorcyzm liturgiczny w przypadku opętania, poważnego zaangażowania w okultyzm, satanizm np. poprzez modlitwy do szatana, składanie ofiar, przyzywanie go.

Jednak wymienione wyżej problemy mogą mieć inne źródło np. psychiczne, zdrowotne, dlatego konieczne jest właściwe rozeznanie i ewentualna specjalistyczna pomoc. Należy najpierw odkryć przyczynę złego stanu człowieka, aby określić czy zaistniała potrzeba modlitwy o uwolnienie.

Zawsze i w każdym przypadku konieczne jest konkretne, szczere i autentyczne osobiste nawrócenie, powrót do przyjaźni i jedności z Bogiem, sakrament pokuty i pojednania. Dlatego osoba zniewolona musi bezwzględnie wyrzec się szatana i wszelkiego złego ducha nieczystego oraz wszelkiego grzechu, współpracować z kapłanem, pragnąć uwolnienia i wielce wierzyć w moc Jezusa Chrystusa i Jego miłosierdzie, a także przebaczyć swoim winowajcom, szczególnie osobom, które zaszkodziły lub zachęciły do zła.

Należy być świadomym, że modlitwa o uwolnienie, a także egzorcyzm są poważnymi sprawami, nie można podchodzić do nich lekceważąco, albo myśląc zabobonnie lub w kategoriach magicznych, że coś nade mną odprawią i będzie już dobrze. To nie działa w sposób automatyczny i bezwarunkowy, bez wiary i nawrócenia. Nierzadko proces pełnego uwolnienia jest rozłożony w czasie i może jeszcze dodatkowo dochodzić czas rekonwalescencji w przypadku ciężkich zniewoleń, między innymi konieczność ponawiania co jakiś czas nawet krótkiej modlitwy o uwolnienie. Zawsze konieczne jest pogłębienie życia duchowego, częste przystępowanie do sakramentów świętych zwłaszcza do Komunii, czytanie i rozważanie z WIARĄ Słowa Bożego, powierzanie się opiece Najświętszej Maryi Panny i Świętych, Świętego Michała Archanioła i Świętych Aniołów, szczera i pokorna modlitwa, prośba o ochronę przez Krew Chrystusa, modlitwa litanią do Krwi Chrystusa, szczególnie odmawianie i rozważanie z wiarą różańca, ponieważ diabeł nie znosi słów Ewangelii, które powtarzane z wiarą podczas modlitwy różańcowej, mają moc odstraszania złego. MODLITWY BEZ WIARY SZATAN SIĘ NIE BOI !!!

Po uwolnieniu nie można pozostać pustym, tylko trzeba się napełniać Bogiem, bo złe duchy będą wracać i atakować bardzo mocno, aby odzyskać to co straciły. Absolutnie nie można wracać do jakichkolwiek grzesznych, bałwochwalczych, złych praktyk. Diabeł będzie za wszelką ceną próbował odwieść od nawrócenia poprzez zastraszenie wewnętrzne i zewnętrzne, oszukanie, kłamstwo, fałszywe wyobrażenia. Bardzo przydatne jest zorganizowanie jakby armii modlitwy w intencji danej osoby poprzez skierowanie prośby do wspólnot, kapłanów, zgromadzeń zakonnych.

Osoby, które nieświadomie, przypadkowo, sporadycznie zetknęły się z wymienionymi mniej groźnymi rzeczami i praktykami, ale nie doświadczają problemów duchowych powinny przynajmniej bezwzględnie wyrzec się tego wszystkiego, pozbyć się z domu przedmiotów niebezpiecznych, o których była mowa i wyznać te winy w sakramencie pokuty i pojednania. Dobrze jest to uczynić nawet jeśli podchodziło się do tych spraw w zupełnej nieświadomości zagrożenia. Oczywiście trzeba z wiarą modlić się, prosząc Pana Jezusa, aby swoją miłością i mocą uzdrawiał rany i zrywał wszelkie więzy zła.

Każdy chrześcijanin powinien wiedzieć, że to Jezus Chrystus, Bóg jest dawcą wody żywej i tylko on ma moc człowieka uzdrowić i uwolnić, jeśli tylko ma on taką wiarę. Tylko Jezus Chrystus jest jedynym Panem, Bogiem i Zbawicielem, jednorodzonym Synem Boga Ojca, to On zwyciężył grzech i szatana, przez swoją śmierć i zmartwychwstanie, to On posyła nam Ducha Świętego.

„I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni.” (Dz 4,12)

Jeśli trwasz cały czas w Chrystusie to żadne czary, demony, nic, absolutnie nic, ani nikt, nie jest w stanie odłączyć Ciebie od Niego (Chrystusa). Jeśli w swoim życiu zabłądziłeś, tylko On ma moc Ciebie uzdrowić, uwolnić i wypielęgnować jak pasterz swoją owieczkę, ponieważ On Ciebie kocha tak bardzo, że zgodził się za Ciebie – grzesznika, drogi Bracie i Siostro, przelać swoją Świętą Krew. Bóg jest większy i mocniejszy od wszystkich mocy piekielnych oraz od każdego grzechu. Jezus Chrystus drogą, prawdą i życiem.

„Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy.” (1J 3,1)

Wiele stron