PINEZKI HELENKI historia sługi bożej Dulcissimy Hoffmann

Przekraczając granicę między dzielnicami Nowy Bytom (Ruda Śląska) i Zgoda (Świętochłowice), przy pierwszym zakręcie drogi napotkamy rząd kilku starych, ceglanych familoków (wielorodzinne budynki przeznaczone dla rodzin pracowników przemysłu ciężkiego) z początku XX wieku. Na jednym z nich znajduje się pamiątkowa tablica informująca przechodniów, iż w tym miejscu, 7 lutego 1910 roku, przyszła na świat Helena Hoffmann, późniejsza s. Dulcissima.

Ze swojego typowego, śląskiego rodzinnego domu wyniosła głęboką wiarę oraz szczególną wrażliwość na pracę i cierpienie ludzi. Po ukończeniu Katolickiej Szkoły Powszechnej nie podjęła już dalszej nauki, pomagając w domu wcześnie owdowiałej matce. Niedługo po swojej Pierwszej Komunii Świętej Helenka znalazła na polu medalion z wizerunkiem młodej zakonnicy. Rozpoznała w niej mniszkę, która wcześniej niemal namacalnie jej się przyśniła. Z czasem uświadomiła sobie, że była to św. Teresa od Dzieciątka Jezus. Co ciekawe, św. Teresa będzie jeszcze wielokrotnie, i to realnie, Helence towarzyszyć, pocieszając ją i pomagając w duchowym rozwoju.

Ksiądz proboszcz też tego nie robi
Już od najmłodszych lat Helenka związała się ze Zgromadzeniem Sióstr Maryi Niepokalanej, które to siostry pracowały w jej parafii. Pomagała im sprzątać i stroić (nieistniejący już dziś) kościół parafialny pw. św. Józefa. O jej prostej, ale jednocześnie mocnej, dziecięcej wierze świadczy pewien dosyć zabawny – zważywszy na jej czystą intencję – incydent. Otóż goszczący kiedyś w parafii na Zgodzie ksiądz podczas swych płomiennych kazań miał zwyczaj mocno bić pięścią w ambonę. Mała Helenka była tym faktem mocno oburzona. Uważała bowiem to „głośne zachowanie” co najmniej za nieprzyzwoite. Aby jakoś temu zaradzić, postanowiła podłożyć księdzu pod obrusik na ambonie pinezki. Gdy kaznodzieja swoim zwyczajem huknął pięścią w ambonę, to… No właśnie. Co było dalej? Sami musimy sobie dopowiedzieć, gdyż źródła na wszelki wypadek tego nie precyzują. W każdym razie plan małej Helenki musiał „zadziałać”, bo kiedy wzburzony kaznodzieja poskarżył się po Mszy proboszczowi, ten od razu domyślił się sprawcy. Zagadnięta przez proboszcza Helenka szczerze przyznała: – Tak, bo sądzę, że tam gdzie mieszka Zbawiciel, nie wolno tak walić. Ksiądz proboszcz też tego nie robi i również nie akceptuje czegoś podobnego u nas. Czy po tych słowach ksiądz proboszcz mógł się na nią jeszcze gniewać? Myślę, że z trudem zachowywał pozory powagi, a jego serce radośnie się śmiało, słysząc to łobuzerskie i szczere zarazem „świadectwo wiary” swojej małej parafianki.

Strony: First |1 | 2 | 3 | Next → | Last