Przebaczenie

Według Biblii grzesznik jest dłużnikiem, któremu Bóg mocą swego prze­baczenia daruje długi (hbr. salah: Lb 14, 19); jest to darowanie tak rzeczywiste, że Bóg nie dostrzega już grzechu, który zostaje jakby rzucony poza Niego (Iz 38, 17); zostaje zgładzony (hbr. naśa: Wj 32, 32), odpokutowany, zniszczony (hbr. kipper: Iz 6, 7). Chrystus, posługując się tym samym językiem, stwierdza, że darowanie grzechów jest darmowe, a sam grzesznik nie­wypłacalny (Łk 7, 42; Mt 18, 25 nn). W katechezie pierwotnej przedmiotem głoszenia jest dar Ducha Świętego, ale równocześnie odpuszczenie grzechów, które jest pierwszym skutkiem tego daru i nazywa się po grecku aphesis (Łk 24, 47; Dz 2, 38: por. pokomunia ze Mszy wtorku po Zesłaniu Ducha Świę­tego). Inne słowa, takie jak: oczyścić, obmyć, usprawiedliwić, pojawiają się w pismach apostolskich, które uwypuklają aspekt pozytywny przebaczenia, tj. pojednania i zjednoczenia.

I. BÓG PRZEBACZENIA

W obliczu grzechu Bóg zazdrosny (Wj 20, 5) objawia się jako Bóg przeba­czenia. Odstępstwa, które miały miejsce po przymierzu i mogły być dosta­tecznym powodem zniszczenia ludu (Wj 32, 30 nn), w rzeczywistości posłużyły Bogu za okazję do ogłoszenia się „Bogiem miłosiernym i litościwym, cierpliwym, bogatym w życzliwość i wierność… przebaczającym niegodziwość, nie­wierność, grzech, lecz nie pozostawiającym go bez ukarania”. Dlatego Moj­żesz może się modlić z całą ufnością: „Są oni wprawdzie ludem twardego kar­ku, ale przebaczysz winy nasze i uczynisz nas swoim dziedzictwem” (Wj 34, 6-9).

Strony: First |1 | 2 | 3 | ... | Next → | Last